การกำเนิดของ "อิงสวน"

ขอบคุณค่ะที่ได้ให้ความสนใจและมาเยี่ยมชม หากจะถามความเป็นมาของอิงสวน คงตอบได้ง่ายๆ ว่า บังเอิญที่ได้เจอความฝันโดยไม่รู้ตัว ที่ว่าเช่นนี้ก็เพราะ ตัวเองก็เหมือนหลายๆ คน ที่ได้นึกเอาไว้ว่า หากเรามีร้านเล็กๆ อบอุ่น ของตัวเองสักร้านก็คงดี เคยคิดว่ามันห่างไกลความเป็นจริงอยู่เหมือนกัน ก็ดูสิสภาพเศรษฐกิจสังคมสภาพแวดล้อมทุกวันนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่เราจะเอาความฝันมาปั้นเป็นตัวตนแล้วนั่งอมยิ้มกับความสุขที่ฝันนั้นเป็นจริง มองในอีกมุมหนึ่งหากใจไม่เข้มแข็งพอ ก็คงจะท้อเอาได้ง่ายๆ เพราะในการจะทำอะไรจริงๆ นั้น กว่าจะไปถึงที่หมายก็ต้องฝ่าฟัน อดทน และพยายาม เรื่องนี้เป็นสิ่งที่อยากบอกทุกคนว่าจะต้องซีเรียส ในความเป็นจริง ไม่มีฝันไหนสวยงามได้ง่ายๆ หากขาดความใส่ใจและเพียรพยายาม ไปเสียไกลเลย กว่าจะบอกความเป็นมาของอิงสวน แต่ต้องบอกแบบนั้น เพราะเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้ตัวเองรู้สึกมีมุมสุขใจกับร้านเล็กๆ ตรงนี้ จุดเริ่มเดิมทีอิงสวนตั้งใจจะเป็นร้านต้นไม้เล็กๆ จึงก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา ร้านขายต้นไม้ ในตอนนั้นยังไม่ประสาอะไรนัก หมดงบประมาณเยอะกับคารมของช่างที่จะต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้เท่านั้นเท่านี้ เมื่อได้เปิดก็มีอุปสรรคหลายๆ อย่างๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังพอไหว ขยับมาอีกหน่อยก็เริ่มจับงานจัดสวน เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกมากมาย และเข้มแข็งขึ้น เริ่มสนุกกับการเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยเป็น จนเดินทางมาถึงจุดหักเห เมื่อถึงคราวน้ำท่วมคลองรังสิตอย่างหนักหน่วง จนร้านพังยับเยิน ถึงคราวที่ต้องซ่อมร้าน ซ่อมที่ว่าก็เหมือนกับการสร้างใหม่เพราะทุกอย่างที่เคยมีสลายไปแล้ว จึงกลับมานั่งคิดใหม่ว่าจะเป็นแค่ร้านขายต้นไม้อย่างเดียวหรือมีอย่างอื่น ครั้งแรกก็ฝันไปเหมือนหลายๆ คนว่าอยากมีร้านกาแฟ แต่ด้วยความที่ว่าตรงจุดที่อยู่ ไม่ใช่ที่ชุมชนคนพลุกพล่าน ขายแต่กาแฟกลัวจะได้ชงกินเองเป็นส่วนใหญ่ ก็เลยตั้งใจใหม่ว่า เราอยากได้ร้านเล็กๆ ยังมีต้นไม้ ของแต่งสวน และทำงานจัดสวนเหมือนเดิม แต่เพิ่มเป็นร้านอาหาร ให้คนได้มานั่งเย็นๆ สบายใจคุยเรื่องงานจัดสวนกันไป ครั้นจะขายอาหารก็นึกว่าเป็นอาหารอะไรดี เลยนึกถึงอาหารเวียดนามที่ตัวเองมีใจผูกพันมานมนาน แถมมีผักด้วย จุดเริ่มความฝันครั้งใหม่ก็เกิดตรงนั้น และเริ่มบรรเลงทันที ทิ้งไว้นานใจจะคลอนแคลนเสียเปล่า เริ่มจากการสร้างและปรับปรุงพื้นที่เองกับน้องๆ ในร้าน มันเกิดความรู้สึกที่ว่าทุกอณูพื้นที่ที่เราได้ลงมือสร้างมันขึ้นมาเอง มันเป็นความผูกพันที่ยึดเหนี่ยวใจเรา มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะเรารู้สึกรักทุกอย่างที่เราทำ นับจากวันที่เริ่มสร้าง และเรียนรู้ก็เหนื่อยเอาการกว่าทุกอย่างจะลงตัว ใช้เวลาเรียนรู้เพื่อซึมซับกับสิ่งที่เราทำอยู่นานพอควร เกือบปีที่ทุกอย่างจะลงตัว แต่การทำร้านอาหารก็เป็นอะไรที่เหนื่อยและจุกจิกหลายอย่าง ต้องทำอยู่ทุกวัน ไม่เหมือนขายของอย่างอื่นซื้อมาตั้งรอขายไป แต่ถ้าเรารักในสิ่งที่ทำแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยยากอะไรมาก แต่อย่างไรก็ตามการเดินทางก็ทำให้เราค้นพบว่าความงดงามของความฝันไม่ใช่ว่าเราทำอะไรได้สบายๆ ไม่ต้องเหนื่อย บางครั้งเราอาจจะค้นหาความสุขเจอตอนที่เราได้ทุ่มตัวไปสุดกำลังเพื่อให้งานสำเร็จแล้วเราอาจจะยิ้มทั้งที่เหงื่อท่วมตัว